2005-2006

Waiting for Godot
van Samuel Beckett
Director: Arne Sybren Postma
Audio-visual installation: Jules Stoop
In The Hague, Utrecht, Groningen, Leiden, Overveen, Wassenaar

Vladimir and Estragon are waiting. And they're good at it.
They're virtually the ultimate timekillers.
Waiting can be such an exciting game!
Things can happen.
Feet can stop aching.
Night can fall.
And you can abuse or be abused.

Let's hope Godot will never show up!

Vladimir:
Suppose we repented.
Estragon:
Repented what?
Vladimir:
Oh... We wouldn't have to go into the details.
Estragon:
Our being born?

In Waiting for Godot is de fundamentele absurditeit van het menselijk bestaan op treffende en pijnlijke wijze beschreven. De twee hoofdpersonen, een soort landlopers, zitten gevangen in een cirkel van streeds terugkerende trivialiteiten. Het wachten op Godot - de geleerden zijn het niet eens zijn of hij nou God symboliseert of niet - vormt de belangrijkste bezigheid in het stuk. Het wachten maar nergens heen kunnen, iets willen, maar voortdurend vastzitten, beklemming en een voortdurende focus op het nu versterken het gevoel van angst en leegte. Van hun verleden is onduidelijk wat echt is en wat fantasie (een van de twee heeft ook een chronisch geheugenprobleem) en ze zijn niet in staat zich van de toekomst een echte voorstelling te maken.
Beckett was de eerste die het gevoel van permanente angst en de teloorgang van de idealen van de na-oorlogse mens zo schrijnend op het toneel wist te brengen, zonder daar zijn gevoel voor (soms gitzwarte) humor te verliezen. Deze humor komt tot uiting in de soms vaudeville-achtige passages; in scherpe teksten en in het contrast tussen de karakters Vladimir en Estragon (die soms aan een soort Laurel en Hardy doen denken).

Herman Duchenne as Vladimir
Ivo Richaers as Estragon
Ed Balsters as Pozzo
Ruud van der Zalm as Lucky
Julia Lintelo as Miss Boy
Jan-Kees in 't Veld as CEO@GO.com